Ο ΟΛΕ & Η ΤΡΟΥΦΑ

Ο ΟΛΕ  και  Η ΤΡΟΥΦΑ

  Της Κατερίνας Ταλαντζίδου,
μαθήτριας Στ΄Δημοτικού Σχολείου
- Θεσσαλονίκη-

Α΄ Βραβείο Λογοτεχνίας

(Αρχείο ΦΙΛΩΝΑ)

 
Παραμύθι, σκέψεις, προβληματισμοί, αναζητήσεις από ένα 12χρονο κορίτσι; Eσείς θα απαντήσετε. Εμείς σας συστήνουμε να το διαβάσετε!

     Το δάσος ήταν απέραντο και πυκνό, γεμάτο με όλων των ειδών τα φυλλοβόλα δέντρα. Συνήθως, κάνει κρύο αυτήν την εποχή του χρόνου και τυχαίνει ακόμα και να χιονίσει. Μα τούτος ο Νοέμβρης ήταν σχετικά ζεστός. Θα μπορούσες να τον πάρεις για καλοκαίρι, μόνο που ολόκληρο το δάσος ήταν στρωμένο με πεσμένα φύλλα  άλλα κίτρινα σαν τον κρόκο του αυγού, άλλα κόκκινα σαν το κρασί, άλλα με το χρώμα του χρυσού κι άλλα πολύχρωμα. ΄Ηταν φύλλα που τα είχε ρίξει η βροχή, ο άνεμος, άλλα την ημέρα, άλλα τη νύχτα, και τώρα σχημάτιζαν ένα παχύ χαλί κάτω απ’ τα δέντρα. Και μ’ όλο που οι χυμοί τους είχαν στερέψει, τα φύλλα ακόμα ανέδιδαν ένα ευχάριστο άρωμα. Ο ήλιος, μέσα από τα ζωντανά κλαδιά των δένδρων, παιχνίδιζε πάνω τους, μικρά σκουλήκια και μύγες, που είχαν καταφέρει να επιζήσουν από τις φθινοπωρινές καταιγίδες, περπατούσαν στην επιφάνειά τους. Ο χώρος κάτω από τα φύλλα πρόσφερε κρυψώνες για τα τριζόνια, τα ποντίκια και πολλά πλάσματα που αναζητούν καταφύγιο μέσα στη γη.

     Στην άκρη ενός δέντρου που είχε χάσει όλα του τα άλλα φύλλα, έμεναν ακόμη δύο, να κρέμονται από ένα κλαδάκι. ΄Ηταν ο Ολε και η Τρούφα. Για κάποιο λόγο, που τους ήταν άγνωστος, ο ΄Ολε και η Τρούφα είχαν αντέξει όλες τις μπόρες, όλες τις παγωμένες νύχτες και τους ανέμους. Ποιος ξέρει το λόγο γιατί ένα φύλλο πέφτει  κι ένα άλλο μένει;   Ο ΄Ολε ήταν λίγο μεγαλύτερος από την τρούφα και λίγες μέρες πιο ηλικιωμένος απ’ αυτήν, αλλά η Τρούφα ήταν πιο όμορφη και πιο λεπτοφτιαγμένη…

Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί να κάνει ένα φύλλο για ένα άλλο, όταν ο αέρας φυσά, η βροχή πέφτει δυνατή ή αρχίζει το χαλάζι. Κι όμως, ο ΄Ολε προσπαθούσε να δίνει κουράγιο στην Τρούφα με κάθε ευκαιρία. Στις χειρότερες  ώρες της καταιγίδας, όταν ο κεραυνός  βροντούσε, η αστραπή τους τύφλωνε κι ο άνεμος έριχνε όχι μόνο φύλλα, αλλά ακόμα κι ολόκληρα κλαδιά, ο ΄Ολε φώναζε.

  -          Κρατήσου Τρούφα ! Κρατήσου μ΄ όλη τη δύναμη. ΄Ηταν φορές στην παγωνιά μιας βροχερής νύχτας, που η Τρούφα λιγοψυχούσε:

-          ΄Ηρθε η ώρα μου ΄Ολε, μα εσύ κράτα όσο μπορείς!

-            Για ποιο λόγο; Ρωτούσε εκείνος. Χωρίς εσένα δεν έχει νόημα η ζωή μου.  

-            Αν πέσεις, θα πέσω μαζί σου.

-          Όχι ΄Ολε, μην το κάνεις. ΄Οσο μπορεί να ζήσει ένα φύλλο, πρέπει να κρατιέται.

α εξαρτώνται από το αν θα μείνεις κοντά μου. Σε κοιτάζω τη μέρα και θαυμάζω την ομορφιά σου. Τη νύχτα νιώθω το άρωμά σου. Να μείνω μοναδικό φύλλο πάνω στο δέντρο; Όχι, ποτέ!

  -          ΄Ολε, είναι τόσο γλυκά τα λόγια σου, μα δε λένε την αλήθεια. Ξέρεις καλά πως δεν είμαι πια όμορφη. Κοίτα πως ζάρωσα, πόσες ρυτίδες έχω. ΄Ένα μόνο μου έμεινε η αγάπη μου για σένα.

-          Και δεν είναι αρκετό; Απ΄όλες μας τις δυνάμεις η αγάπη είναι η ισχυρότερη, η πιο σπουδαία. ΄Οσο αγαπιόμαστε θα μείνουμε εδώ και κανένας άνεμος, βροχή ή μπόρα δεν θα μπορέσουν να μας χαλάσουν. Και να ξέρεις, Τρούφα, ποτέ δε σ’ αγάπησα όσο σ’ αγαπώ τώρα.

-          Μα γιατί ΄Ολε; Γιατί; Τώρα πια είμαι κατακίτρινη.

-          Και ποιος είπε ότι το κίτρινο είναι άσχημο και το πράσιονο ωραίο; ΄Όλα τα χρώματα έχουν τη δική τους ομορφιά.

-          Και, καθώς ο ΄Ολε πρόφερε αυτά τα λόγια, συνέβη αυτό που η Τρούφα φοβόταν από καιρό: ΄Ενας απότομος αέρας άρπαξε τον ΄Ολε και τον τίναξε μακριά απ’ το κλαδί. Η Τρούφα άρχισε να τρέμει και να σειέται, ώσπου φάνηκε πως θα την έπαιρνε σύντομα κι αυτήν, αλλά κράτησε γερά. Είδε τον ΄Ολε να πέφτει και να κλυδωνίζεται στον αέρα και του φώναξε στη γλώσσα των φύλλων.

-          ΄Ολε, γύρνα πίσω! ΄Ολε, ΄Ολε!

Mα πριν προλάβει να τον σώσει, ο ΄Ολε είχε εξαφανιστεί. Χάθηκε ανάμεσα στ’ άλλα φύλλα στο χώμα και η Τρούφα απόμεινε ολομόναχη πάνω στο δέντρο.   

   ΄Οσο ήταν ακόμα η μέρα, η Τρούφα κάπως κατάφερνε να ξεγελά τη θλίψη της. Μα όταν άρχισε  να σκοτεινιάζει και να κάνει κρύο και πήρε να πέφτει μια διαπεραστική βροχή, ένιωσε να την πνίγει η απελπισία. Της φαινόταν πως για όλες τις δυστυχίες των φύλλων, έφταιγε το δέντρο, αυτός ο χοντρός κορμός με τα γερά του μέλη. Τα φύλλα έπεφταν, μα ο κορμός έμενε ψηλός, γερός και ριζωμένος στέρεα στη γη. Τίποτα δεν τον κλόνιζε. Κανένας  άνεμος, βροχή ή χαλάζι δεν μπορούσε να τον ρίξει. Τι το ένοιαζε το δέντρο, που μάλλον ζούσε αιώνια, η μοίρα ενός φύλλου; Στα μάτια της Τρούφας  ο κορμός ήταν ένα είδος Θεού. Σκεπαζόταν με φύλλα για λίγους μήνες κι ύστερα τα τίναζε από πάνω του. Τα έτρεφε με τους χυμούς του όσο του έκανε κέφι, κι ύστερα τα άφηνε να πεθάνουν από τη δίψα.

   Η Τρούφα παρακάλεσε το δέντρο να της ξαναφέρει πίσω τον ΄Ολε της, να ξανακάνει Καλοκαίρι, μα το δέντρο δεν εισάκουσε την προσευχή της. ΄Αλλωστε, τι το ένοιαζε  αυτό η ζωή ενός φύλλου; Τι μπορούσε να του προσφέρει μοναχό του αυτό το φύλλο;

Δεν φανταζόταν η Τρούφα πως θα υπήρχε ποτέ νύχτα τόσο ατέλειωτη όσο αυτή, τόσο σκοτεινή, τόσο παγερή. Μια νύχτα που  παντού κυριαρχούσε η μοναξιά. Θεέ μου, τι απελπισία! Μιλούσε στον ΄Ολε και έλπιζε να πάρει μιαν απάντηση, μα ο ΄Ολε έμενε σιωπηλός  και δεν έδινε κανένα σημείο της παρουσίας του. Τότε η Τρούφα, είπε στο δέντρο.

-          Αφού μου πήρες τον ΄Ολε, πάρε με κι εμένα!

  Αλλά κι αυτή ακόμα την προσευχή, το δέντρο δε έδειξε να την άκουσε. Μετά από λίγο, η Τρούφα αποκοιμήθηκε. Αυτός δεν ήταν ύπνος, αλλά μια παράξενη χαύνωση.

Όταν η Τρούφα ξύπνησε, είδε έκπληκτη πως δεν κρεμόταν πια στο δέντρο. Ο άνεμος την είχε ρίξει την ώρα που κοιμόταν. Βρισκόταν ανάμεσα στ’ άλλα φύλλα. ΄Ηταν τόσο διαφορετικά από την αίσθηση που είχε όταν ξυπνούσε πάνω στο δέντρο με την Ανατολή. Τόσο διαφορετικά!  ΄Ολες της οι αγωνίες και οι φόβοι είχαν τώρα χαθεί. ΄Ενιωσε πιο ελεύθερη, πιο θαρραλέα. Το ξύπνημα έφερε μαζί του και μια πρωτόγνωρη σιγουριά από την πρώτη στιγμή. ΄Ηξερε τώρα πως δεν ήταν απλώς ένα φύλλο που εξαρτιόταν από τα κέφια του ανέμου, αλλά ότι ήταν κομμάτι από το σύμπαν. Μέσο μιας μυστηριώδους δύναμης. Η Τρούφα συνειδητοποίησε το θαύμα των μορίων της, των ατόμων, των πρωτονίων και των ηλεκτρονίων της. Συνειδητοποίησε την πελώρια δύναμη και ενέργεια που αντιπροσώπευε και το θείο σχέδιο του οποίου αποτελούσε τμήμα.       Στο πλάι της ήταν ο ΄Ολε και χαιρέτησαν ο ένας τον άλλον με μια αγάπη που δεν είχαν ξαναζήσει. Αυτή δεν ήταν μια αγάπη που εξαρτιόταν από την τύχη ή το καπρίτσιο, αλλά μια αγάπη τόσο δυνατή και διαρκής όσο το ίδιο το σύμπαν. Αυτό που τους φόβιζε όλες τις μέρες και τις νύχτες αποδείχτηκε ότι δεν ήταν θάνατος, αλλά λύτρωση.

    Μια αύρα ήρθε και πήρε τον ΄Ολε και την Τρούφα και σηκώθηκαν ψηλά στα φτερά του ανέμου, με την ευδαιμονία εκείνη που μόνο όσοι έχουν ελευθερωθεί από τα δεσμά τους κι έχουν σμίξει με την αιωνιότητα μπορούν να νιώσουν!

Είσοδος Μελών

mail.google 3
Ιουλ 2459

ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ Φώς στο σκοτάδι, που χαρίζει την ελπίδα, 'Ιριδας χρώματα ξεχύνονται εμπρός σου, Λάμψεις ουράνιες που τρέφουν την πατρίδα, Ωραίου και Αληθινού Ναός όπου Νούς σε προσκύνημα κερί ανάβει Aγάπης, Κάλλους, Πνεύματος. Σε αντάρας πέλαγα, σύ, ω!… Περισσότερα
Οδυσσέας Ελύτης
Μαρ 2191

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

OΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ Νεανικά χρόνια Ο Οδυσσέας Ελύτης γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1911 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ήταν το τελευταίο από τα έξι παιδιά του Παναγιώτη Αλεπουδέλλη και της Μαρίας Βρανά. Ο πατέρας του καταγόταν από τον συνοικισμό Καλαμιάρης της… Περισσότερα
Κωστής Παλαμάς
Μαρ 1929

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Έλληνας ποιητής, δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, διηγηματογράφος και θεατρικός συγγραφέας, από τις σπουδαιότερες πνευματικές φυσιογνωμίες του νέου Ελληνισμού. Αποτέλεσε κεντρική μορφή της λογοτεχνικής «γενιάς του 1880» και της αποκαλούμενης «Νέας… Περισσότερα