ΟΤΑΝ ΤΑ ΤΥΜΠΑΝΑ ΧΤΥΠΟΥΝ!

 

« Όταν τα τύμπανα χτυπούν»

 

 

      Δανεισμένος ο τίτλος, όχι όμως οι σκέψεις και οι χτύποι της καρδιάς ενός λαού , γι’ αυτόν, τον με τόσες ανθρώπινες φιλοδοξίες 21ο αιώνα, που στην ανατολή του σχεδόν ακόμα, οδηγεί σε αλλόκοτα μονοπάτια που εμποδίζουν την όραση να διακρίνει τον - έστω και με πρόσκαιρη ξαστεριά - τελικό προορισμό…

      Παγωμένα τα πάντα, μαζί κι οι ψυχές εκατομμυρίων ελλήνων, που κουράστηκαν να παρακολουθούν την βοή των άναρθρων και άνειρμων φωνών, που συνεχίζουν να διαλαλούν το ψεύτικο εμπόρευμά τους. ΄Ένα εμπόρευμα με καλυμμένη  την προσφερόμενη ιδιοτέλειά τους, την αλαζονεία τους, την προβολή των αναξιόπιστων πράξεών τους μα πάνω απ’ όλα την αρπαγή και αλλαγή των ιδανικών ενός λαού, που κατάφερνε ως τώρα να παλεύει γι΄ αυτά και να νικά!

      Ακούω προσφορές και σκέπτομαι, πόσο προνομιούχα θα ήταν η χώρα μου αν ένα μικρό μέρος των όσων λέγονται και όσων γράφονται στέριωναν αλήθειες! ...

Αντί γι’ αυτές,

      Ακούω, το γκρέμισμα των τοίχων και παρακαλώ για τα θεμέλια που άρχισαν να τρίζουν…

      Ακούω, μέσα από μάτια θολά, τα απεγνωσμένα παρακάλια για τη ζωή. Τη ζωή που χάρισε Εκείνος και που τώρα, όχι μόνο αμφισβητείτε αλλά λεηλατείτε από πράξεις ηγητόρων που ζητούν την «εξυγίανση» της πατρίδας!

      Ακούω, χαμόγελα λεηλατημένα που ο ήχος τους εστιάζεται στην κατάποση του σάλιου που κι αυτό, δεν είναι αρκετό για να δηλώσει τον πόνο, τον πνιγμό…

      Ακούω, τη σιωπή που οι βροντές της με τρομάζουν, με φοβίζουν, με κάνουν να ριγώ στη σκέψη πως το νερό που σε λίγο θ’ ανοίξει το θύλακα όχι για να ραντίσει αλλά να πνίξει, δεν είναι μακριά…

      Ακούω ανάσες, αθόρυβες ανάσες, που δένουν σε κόμπους το ατέρμονο του είναι μου και επιβάλλουν την εξουδετέρωση της αντίδρασης!

      Ακούω, «ωσαννά» να ψάλλονται -τι ειρωνία- σε κάποιους που έχουν απορρίψει την κοσμοθεωρία Εκείνου και οδηγούν το λαό στο άγνωστο πεπρωμένο…

      Σκληρή η υποταγή που επιβάλλεται. Εξευτελιστική, απρόσωπη, απάνθρωπη, ανίερη, άναρχη, απροσδιόριστη!

Σταματώ ν’ ακούω…

      Σηκώνω το κεφάλι κι αναπνέω τον αέρα της πατρίδας μου - του τόπου που     γεννήθηκα - με το θαλασσινό πασαλιμανιότικο αγέρι να δένει τη θάλασσα με τη Στεριά, που πάνω της δεν αγκαλιάζει πια  σαν κάποτε την στορία, αλλά σωπαίνει,
κρύβοντας  στην προσμονή τους ήχους της ψυχής!